Kung Fu & Wushu

Kung Fu na najwyższym poziomie w sercu Warszawy. Red Tiger to doświadczona szkoła Kung Fu w Warszawie — z programem czerpiącym z tradycji klasztorów Shaolin, Wudang i Emei. Wśród naszych adeptów są Mistrzowie i Mistrzynie Polski w mieczu, szabli, kiju i włóczni.

Bogaty program nauczania

Program Red Tiger, jako jeden z niewielu, oferuje tak bogatą naukę Kung Fu. Na etapie średniozaawansowanym nauczane są różne style — w tym tak oryginalne jak Orzeł, Małpa, Modliszka, Wąż, Żuraw, styl Pijanego, Ziemi, Smoka i Tygrysa, a także Tai Chi w odmianach Yang i Chen. Pełne szkolenie obejmuje również wolną walkę (San Shou), samoobronę (Chin Na) i akrobatykę. Prowadzimy także sportowe formy w ramach rywalizacji Polskiego Związku Wushu.

Arsenał tradycyjnej broni chińskiej

Jako jedna z nielicznych szkół uczymy posługiwania się kilkunastoma rodzajami tradycyjnej broni chińskiej. Poniżej pełny przegląd — od broni podstawowych w Red Tiger po bronie dodatkowe i rzadkie:

Jian — miecz. Obosieczny miecz uważany za jeden z najważniejszych symboli starożytnych Chin i jedną z najstarszych broni. Był bronią szlachetną, dostępną tylko bogatym wojownikom i urzędnikom; przypisywano mu specjalną moc i duszę. Posługiwanie się nim w Kung Fu różni się od wersji rycerskiej — rękojeść trzyma się często chwytem odwrotnym, a pchnięcia zadaje po kole, całym ciałem, co uniemożliwia przewidzenie ataku. To obok szabli podstawowa broń krótka w Red Tiger.

Qiang — włócznia. Kij zakończony metalowym, obosiecznym grotem, nazywany „królową broni”. O ile innych broni można było nauczyć się w 1–5 lat, włóczni uczono się całe życie. Specjalne techniki nadają grotowi niesamowitą szybkość i ruchliwość, przed którą trudno się zasłonić. To — obok kija — podstawowa broń długa w naszej szkole.

Duan shao zi — nunchaku. Powstało ze zwykłego cepa. Dwa kije połączone linką lub łańcuchem; na południu Chin wyrównano i skrócono je do niewielkich rozmiarów. Siła uderzenia — dzięki ruchom wirowym — jest ośmiokrotnie większa niż kijem, dlatego w wielu krajach (także w Polsce) nunchaku jest reglamentowane. W treningu używamy wersji osłoniętej gąbką; nasza szkoła specjalizuje się w pokazach z dwoma nunchaku naraz.

Bart cham dao — noże motylkowe. Broń z południa Chin, o jednostronnym ostrzu, zawsze stosowana w parze. Szerokie ostrza przypominają skrzydła motyla; osłona dłoni i hak przy rękojeści pozwalają parować i blokować groźniejsze bronie. W Red Tiger uczona jako broń dodatkowa.

Nun gun — kij południowy. Krótsza odmiana kija, o większej średnicy i sztywności od kija północnego. Liczy się tu masa i stabilny chwyt, a nie gibkość. W treningu początkujących swoim ciężarem wzmacnia ręce, ramiona i nadgarstki.

Dao — szabla. Bardzo ważna broń obok miecza: szerokie, jednostronne ostrze zdolne przeciąć twarde materiały. Występuje od bardzo lekkich, giętkich wersji po ciężkie ostrza używane oburącz. Posługiwanie się nią jest trudne — ostrze przechodzi blisko głowy i szyi, więc wymaga lat precyzyjnego treningu. Formy eksperta mają szybkość i dynamikę tornada. Podstawowa broń w Red Tiger.

Bian — bat (bicz). Krótka rękojeść (do 30 cm) i długi, zwężający się rzemień (do 3 m). Walka batem toczy się na długim dystansie — strzałem z bicza można zranić przeciwnika z kilku metrów, spętać mu nogi albo wytrącić go z równowagi. Jedna z bardziej widowiskowych broni dodatkowych.

San jie gun — cep potrójny. Broń miękka: trzy drewniane kije (po ok. 1 m) połączone linką lub łańcuchem. Skonstruowana głównie przeciw włóczni — długi zasięg i składane końce dają szybki atak i skuteczną obronę. Jedna z najbardziej widowiskowych broni Kung Fu; szkoła ma w niej duże tradycje.

Chui — maczugi. Dwa krótkie kije zakończone metalowymi berłami — podłużnymi, nabijanymi ćwiekami (bang) lub okrągłymi z otworami do wychwytywania broni (chui). Stosowane podwójnie, z zamachami na przemian z obu stron ciała; formy zawierają wyskoki, turlania i przewroty. Broń dodatkowa.

Hu shou gou — miecze-haki. Stosowane zawsze podwójnie, powstałe na północy Chin. Metalowe, szerokie ostrze chroni rękę, a hak pozwala zahaczyć i przyciągnąć przeciwnika, by wbić drugie ostrze. Formy — z długimi chustami przy rękojeściach — są niezwykle widowiskowe. Broń dodatkowa.

Chang gun — kij długi. Jedna z podstawowych i fundamentalnych broni Kung Fu — najłatwiejsza do znalezienia „pod ręką”, zwłaszcza dla mnichów. Wszechstronny i o dużym zasięgu, skuteczny w walce z wieloma przeciwnikami; opanowanie kija ułatwia naukę broni pochodnych. Charakteryzują go bardzo szybkie młynki, obroty i uderzenia po wysokich skokach.

Guan dao — halabarda. „Szabla na długim drzewcu”, wywodząca się z kija. Powstało kilka rodzajów — od Wielkiej Włóczni (do 36 kg), wyrabiającej siłę rąk, po lekkie, szybkie pudao przypominające japońską naginatę. Pod względem zadawanych obrażeń to broń najcięższego kalibru — dawniej potrafiła zatrzymać konia z jeźdźcem.

Jiu jie ruan bian — łańcuch. Dziewięcioczęściowy łańcuch zakończony ostrzem; broń miękka, której wynalezienie przypisuje się mnichom z Shaolin. Bardzo trudna technicznie — łańcuch zawija się na kończynach, szyi i ramionach, po czym jeszcze szybciej odwija i wyrzuca. Zwany „żelaznym biczem”, w Red Tiger jest bronią podstawową, a walkę dwoma łańcuchami naraz nasi zawodnicy prezentują na pokazach i zawodach.

Emei qi — szpile z Emei. Początkowo szpile do włosów chińskich kobiet, z czasem wydłużone (20–30 cm) i wykonane ze stali. Obustronne ostrza i ruchomy pierścień na środkowy palec pozwalają na obroty i błyskawiczne ciosy; w szybkich rękach broń staje się prawie niewidoczna. Uczona na etapie zaawansowanym, jako broń dodatkowa.

Sheng biao — linka z ostrzem. Trzymetrowa lina zakończona ostrzem lub ciężarkiem, u nas bardzo mało znana. Pozwala trafić przeciwnika na koniu lub stojącego wyżej, spętać kończyny i wyrwać broń. Operowanie 3 metrami linki wymaga niezwykłej precyzji i lat treningu. Jedna z broni dodatkowych.

Wachlarz. Dawniej jedyny przedmiot w rękach kobiet i świeckich dostojników, z czasem zamieniony w broń do samoobrony — większy, sztywniejszy po złożeniu, często z metalowym ostrzem lub ostrą krawędzią. W formach tradycyjnych używa się nawet dwóch wachlarzy naraz. To właśnie formie z wachlarzem jedna z naszych zawodniczek zawdzięcza brązowy medal Mistrzostw Świata w 1999 roku.

Gum gong — pierścienie. Dwa metalowe koła z bardzo ostrym ostrzem skierowanym do środka i miejscami na chwyt. Pozornie bez sensu, w rzeczywistości bardzo skuteczne w defensywie — ataki wychwytuje się w środek obręczy, zmieniając kierunek lub blokując broń przeciwnika. Broń dodatkowa.

Bi shou — sztylety bishou. Ostre, obustronne noże zakończone kulą lub pierścieniem ułatwiającym przerzucanie chwytu; zawsze w parze, łatwe do ukrycia. Skuteczne w bardzo krótkim dystansie, w tłoku i w walce z wieloma przeciwnikami — także jako realna, współczesna samoobrona. Jedna z broni dodatkowych.

Ławeczka. Przykład wykorzystania w walce zwykłego przedmiotu domowego. Trzymana za jedną z nóg, pozostałymi zadaje ciosy zamachowe, a blatem się zasłania. Dziś ćwiczona głównie dla koordynacji, precyzji i tradycji; zawiera wymagające elementy akrobatyczne. Element dodatkowy.

Macha — widły tygrysie. Również wywodzą się z kija. Służą do pchnięć trafiających w trzech miejscach naraz oraz do wyrywania i łamania broni przeciwnika (np. szabli czy miecza). Duże rozmiary czyniły je trudnymi do pokonania. W Red Tiger używamy wideł z trzema cienkimi, szeroko rozstawionymi wąsami.

Dla kogo

Zaczynasz od podstaw, we własnym tempie, w grupie liczącej maksymalnie 20 osób. Zajęcia odbywają się w centrum Warszawy, przy Nowym Świecie.